środa, 11 listopada 2015

Patriotyzm w sporcie - niejedno ma imię

Dziś mija 97 rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości. Po 123 latach zaborów byliśmy wolni i niezależni. Wielu polskich sportowców w tamtym okresie, w tych trudnych czasach patriotycznie wyrażało swoje postawy i chęć prezentacji swojej ojczyzny.

Dla sportowców tamtego okresu okazywanie patriotyzmu było czymś nad wyraz naturalnym, rozumianym jako duma z kraju. Nie ulega wątpliwości, że w sporcie, ale przede wszystkim poprzez sport najłatwiej o postawę łącząca przywiązanie i miłość do ojczyzny. Patriotyzm w tym wydaniu jest najbardziej globalny i zauważalny. W XX w. było to bardzo, ale to bardzo ważne, aby tak trudnych chwilach okazać jedność, ale też wlać wiarę pozostałym obywatelom jak ważna jest Polska!

Po odzyskaniu niepodległości, ale także i we wcześniejszych latach mieliśmy bohaterskie wyczyny Polaków, patriotyczne zachowania, które niosły przesłanie: ,,Jeszcze Polska nie zginęła”.

W latach dwudziestych wzorem nowoczesnej Polki były występy Haliny Konopackiej, to za sprawą jej złotego medalu w rzucie dyskiem mogliśmy po raz pierwszy wysłuchać Mazurką Dąbrowskiego. Bez dwóch zdań Konopacką trzeba zaliczyć do najwybitniejszych postaci niepodległej Polski, która jeszcze w 1939 roku ratowało polskie złoto wywożąc je do Francji.

Czasy się zmieniają i błędem byłoby twierdzenie, że znaczenie patriotyzmu ciągle jest takie samo. Biorąc pod uwagę różne zmiany polityczne, społeczne jak i technologiczne. Niemniej wciąż obecna jest silna więź do kraju pochodzenia. Moim zdaniem niezmienne silną grupą wzbudzającą patriotyzm są sportowcy.

Sportowcy, którzy są postaciami globalnymi, za sprawą ich występów głośno jest o Polsce. A ich przywiązania do barw jest bezgraniczne. Czego przykładem jest Bartosz Kizierowski, którego w 2005 roku 600 tysiącami euro kusił Katar.  Jednak nic z tego! - ,,To bardzo dużo pieniędzy, ale nie miałem cienia wątpliwości, czy przyjąć propozycję. Są wartości bezcenne. Dla mnie jedną z nich jest orzełek na reprezentacyjnym dresie - mówił dla ,,Rzeczpospolitej”. Patriotyzmu nie można kupić, przynajmniej nie polskiego, o czym doskonale przekonali się Katarczycy, albowiem im odmówił także szczypiornista Marcin Lijewski argumentując to słowami: ,,Nawet nie chciałem wiedzieć, jaką proponują kasę, od razu powiedziałem, że mnie taka sytuacja nie interesuje. Nie pojmuję, jak można słuchać innego hymnu narodowego.
Fot. Newspix/ Michał Nowak
Polskich wartości nie można kupić, bo o nie taką Polskę walczyli z wrogami Polacy. Przywiązania do naszego kraju można także wyrażać się poświeceniem własnego zdrowia, może już nie ryzyka śmierci, ale zdrowia na pewno, co dla sportowców ma niebagatelne znaczenie. I tak  w tym miejscu chcę wspomnieć o tenisistce Agnieszce Radwańskiej. Agnieszka nie odmawia występów w barwach Polski jak robią to inne znane tenisistki. Wśród rywalizujących w Fed Cupie próżno szukać Sereny Williams, Wiktorii Azarenki czy Marii Szarapowej. Polskiej tenisistce należy się szacunek i uznanie, bo jak sama mawia: ,,dla kraju potrafię oddać więcej niż kolano. Dodaje również, że nie myśli tak jak inne dziewczyny z czołówki. Że to dodatkowy wysiłek, obciążenie czy stres. Nie zmieniłam swojego podejścia od lat”.

I jeszcze jedno niby mniej ważne, ale ważne. Iśka mieszka w Polsce, a tym samym płaci podatki w naszym kraju, co nie dla wszystkich jest takie oczywiste.

Polscy sportowcy przywiązania do barw narodowych nie mają tylko w sercu, ale i na ciele, a wartości Bóg, Honor i Ojczyzna są widoczne podczas każdego startu. Prawą nogę 400-metrowca Jakuba Krzewiny  zdobi tatuaż „Bóg, Honor, Ojczyzna” oraz słowa „Chwała Wielkiej Polsce”. Biegacz tak mówi o swoich tatuażach: Byłem wychowywany w poczuciu patriotyzmu, na co szczególną uwagę zwracał dziadek. Również nauczycielka w szkole zaszczepiła we mnie pasję do historii Polski. W wolnej chwili zamiast do komputera, wolę sięgnąć po książkę. Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że te tatuaże nie są na pokaz.
Fot. TVN24
Inną cechą w jakich można wyrażać patriotyzm to również umiłowanie i pielęgnowanie narodowej tradycji, kultury czy języka. To także poczuciu więzi społecznej oraz solidarności z własnym narodem i społecznością. Co dobrze ilustruje Marcin Gortat nazywany w USA „The Polish Machine”, polski jedynak w NBA dobrze reprezentuje Polskę, podkreślając swoją biało-czerwoną krew. Gortat angażuje się także w pomoc dla polskiej armii. Gortat regularnie odwiedza wojskowe jednostki, spotykając się z żołnierzami, finansuje obozy sportowe dla dzieci żołnierzy, weteranów zabiera na mecze NBA.

Iść z duchem czasu, inaczej się nie da. Sportowcy też to wiedzą i prezentują nowoczesny patriotyzm. Doskonałym przykładem jest nasz mistrz olimpijski Kamil Stoch. Skoczek narciarski pragnął na swoim kasku umieści symbol lotniczej szachownicy podczas występów w 2014 roku na igrzyskach olimpijskich w Soczi.
Fot. Thefad

Sportowcy swoją walecznością, odwagą i ogromnym zaangażowaniem na rzecz narodu pokazują swoją wartość. Nie można jednak zapominać o kibicach, kibicach polskich zawodników, polskich reprezentacji. Co doskonale widoczne jest w siatkówce. Masowo wspierając naszych zawodników, ubierając się w barwy narodowe, śpiewania ile sił Mazurka Dąbrowskiego. W ten sposób się jednoczymy, utożsamiamy się z naszym krajem, razem w słusznej sprawie.

Przykładem współczesnego patriotyzmu są także przyśpiewki polskich kibiców w trudnych chwilach, wtedy gdy drużynie nie idzie. A oklepane, a swego czasu ironiczne „Nic się nie stało” pokazuje, że jednak się stało. Stało się zjednoczenie Polaków. Razem na dobre i na złe, z wiarą o lepsze jutro polskiej drużyny, a co za tym idzie lepszej, a przynajmniej zadowolonej Polski.

Dumni po zwycięstwie, wierni po porażce!
POLSKA!
Fot. Demotywatory.pl

2 komentarze:

  1. wooow.. naprawdę piękny post i tak wiele prawdy w nim. Może i polski naród jest konserwatywny, ale kocha swój kraj. A sportowców mamy wspaniałych, którzy nie wstydzą się swojego kraju :)

    Pozdrawiam
    siatkarskapasja-true.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za miłe słowa:) I chciałem w tym szczególnym dniu docenić także ich, nawet wtedy, gdy nie mówi się o nich częściej, gdy osiągają sukcesy!

      Usuń